Τα Ημερολόγια του Μουντιάλ (Μέρος ΙV - τελευταίο)

28. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Δεν μπόρεσε, τελικώς, η «πολυεθνική» Γερμανία να αντεπεξέλθει στην πίεση του να είσαι πίσω στο σκορ. Με το που δέχτηκε το γκολ από τον Πουγιόλ κατέρρευσε. Βέβαια, είναι καλή ομάδα, το σωστό να λέγεται. Δεν είναι όμως η σούπερ ομάδα που έλεγαν όλοι. Ο χρόνος θα δείξει αν άξιζε κάτι παραπάνω. Το ίδιο ισχύει και για τα νέα της αστέρια, τον Μίλλερ και τον Οζίλ.

29. ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ – ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ: Μου άρεσε πολύ η Ουρουγουάη και (λιγότερο) η Παραγουάη. Δε μου άρεσε το «αγγλικό» ποδόσφαιρο της Αγγλίας. Η Αυστραλία και η Αμερική έδειξαν περισσότερο «Άγγλοι» απ’ τους παίχτες του Καπέλο. Για την Βραζιλία τα είπαμε: απογοήτευση. Δε μου άρεσε το ότι η Αργεντινή έβγαλε έπαρση (αν και ήθελα να πάει καλά). Μου άρεσαν ο Φορλάν (φυσικά), οι αντίπαλοι αδερφοί Μπόατεγκ της Γερμανίας και της Γκάνας (άλλο πάλι και τούτο…), ο Σαλτσίδο του Μεξικού (ωχ, συγγνώμη, Αλέκο, «του Μεξικό» ήθελα να πω), ο Γκύαν Ασαμόα της … Γκάνα (έτσι, Αλέκο;), ο Ντόνοβαν κι ο τερματοφύλακας της Νιγηρίας (δεν θυμάμαι τα’ όνομά του) και λιγότερο ο Μίλλερ, ο Οζίλ, ο Πέδρο, ο Καβάνι κι ο Φουτσίλε. Δεν μου άρεσαν ο Μέσι, ο Ρονάλντο (φυσικά), ο Τόρρες, ο Τσαμπαλάλα (τσάμπα … Λάλας!) ο Τζιλμπέρτο Σίλβα, ούτε οι Ινιέστα, Τσάβι, Κλόζε, Σνάιντερ (αυτοί οι τελευταίοι για το «παιχνίδι» τους κι όχι γιατί δεν έπαιξαν «καλά»). Φυσικά (και δυστυχώς) δεν μου άρεσε κανένας Έλληνας παίχτης …

30. ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ: Τα είπα στα προηγούμενα μέρη (όπου μίλησα ειδικώς για τη συμβολή του «κορφαίου» σ’ αυτές). Το μόνο που θέλω να σημειώσω είναι ότι εάν η Διοίκηση της ΕΡΤ (ΝΕΤ και ΕΡΑ-ΣΠΟΡ) στείλει δημοσιογράφο για την περιγραφή του ματς της ερχόμενης Πέμπτης στην Αλβανία (όπου παίζει ο Ολυμπιακός) και δεν αρκεστούν σε περιγραφή του Λιαλιάτση (ή της Καραμανλή, γιατί όχι;) από το στούντιο, θα δικαιούται να «κομπάζει» ότι διαχειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο το «κρατικό» χρήμα κι ότι οι περικοπές του Μουντιάλ έπιασαν τόπο (στην Αλβανία ...).

31. ΟΠΑΠ: Πήγα να παίξω στοίχημα και διαπίστωσα ότι η καταλήστευση κι εξόντωση των παιχτών από μέρους του «Οργανισμού» ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Συγκεκριμένα (και για να μην θεωρηθώ συκοφάντης), στο ματς μεταξύ Γερμανίας και Ουρουγουάης ο ΟΠΑΠ είχε μειώσει την απόδοση του σκορ 3-3 (αυτό ήθελα να παίξω) στο μισό (!!!) δίχως ταυτόχρονα να ανεβάσει την απόδοση σε κάποιο άλλο σκορ. Αντιθέτως, είχε μειώσει θεαματικότατα την απόδοση και σε άλλα σκορ! Μ’ αυτόν τον τρόπο το κέρδος του «Οργανισμού» (Οργανισμός κι Ανώνυμη Εταιρεία είναι κάπως ... οξύμωρον, έτσι ;), εκτός από βέβαιο ήταν και ιδιαιτέρως υψηλό (πριν καν αρχίσει το ματς!). Υπενθυμίζω μόνον ότι ο ΟΠΑΠ έχει το μονοπώλιο του τζόγου στην Ελλάδα, ότι κάτι τέτοιο είναι αντίθετο με την ευρωπαϊκή νομοθεσία κι ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις γράφουν την ευρωπαϊκή νομοθεσία στα παλιά τους τα παπούτσια. Φυσικά, παραβιάζουν και την ελληνική νομοθεσία διότι η προπεριγραφείσα τακτική συνιστά «κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης», που απαγορεύεται και από το Ελληνικό Δίκαιο. Η πλάκα είναι ότι ακούμε καθημερινά για τον ελεύθερο ανταγωνισμό, τον οποίο μας παρουσιάζουν ως την κορωνίδα κάθε μορφής ανάπτυξης! Κι η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι, επίσης καθημερινά, όταν η Κυβέρνηση πρέπει να δώσει λόγο για διάφορες «σκληρές» -για κάποιους, έστω- αποφάσεις (π.χ. απελευθέρωση επαγγελμάτων), η δικαιολογία είναι… στάνταρ: «μας υποχρεώνει η ευρωπαϊκή νομοθεσία»!!!

32. ΤΕΛΙΚΟΣ: Πιο σούπα, δεν γινόταν. Απ’ τη μια οι Ολλανδοί να προσπαθούν να «καταστρέψουν» το παιχνίδι (και να τα καταφέρνουν) κι απ’ την άλλη οι Ισπανοί να προσπαθούν να «φτιάξουν» παιχνίδι (και να μην μπορούν διότι, εδώ που τα λέμε, με τσίκι-τσίκι πασούλες στο χώρο του κέντρου και προς τα πίσω παιχνίδι δεν γίνεται). Θα μου πείτε, ο σκοπός (το τρόπαιο) αγιάζει τα μέσα. Θα σας απαντήσω: πρώτον, ο σκοπός δεν αγιάζει, τουλάχιστον πάντα, τα μέσα και δεύτερον, εμένα, το θεατή δηλαδή, τι με νοιάζει ο σκοπός των Ολλανδών και Ισπανών; Εμένα εκείνο που με νοιάζει είναι να δω μπάλλα, θέαμα. Γι’ αυτό ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, επειδή μ’ αρέσει, με ψυχαγωγεί. Και, φυσικά, όταν βλέπω κάτι που δε μ’ αρέσει, το λέω και γκρινιάζω. Διότι το θέαμα που μ’ αρέσει να βλέπω, το ποδόσφαιρο, θέλω να βελτιώνεται κι όχι να καταντάει σαν αυτό του τελικού. Και δεν είναι δυνατόν να βελτιωθεί το θέαμα εάν όλοι κάνουμε αυτό που πρεσβεύουν οι δήθεν ψύχραιμοι, οι δήθεν «αντικειμενικοί», να μην γκρινιάζω συνέχεια και να μην ασχολούμαι με τη διαιτησία και με τους προπονητές, διότι, λένε, αυτό είναι μίζερο. Δεν καταλαβαίνουν, βέβαια, ότι η (κυριολεκτική) μιζέρια είναι "τρώμε" άκριτα κι αδιαμαρτύρητα την όποια «σούπα» μας σερβίρουν, αποδίδοντας το κακό θέαμα στην «τακτική» των προπονητών και στην κρισιμότητα του αγώνα, στο δόγμα πάλι του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δικαιολογώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το κάκιστο θέαμα, το οποίο θυσιάζεται αενάως στο βωμό του αποτελέσματος, του «η ιστορία έγραψε», του «δεν αλλάζει τίποτα πια». Κι όμως, έχω τη γνώμη ότι η κριτική και η διαμαρτυρία μπορούν να βοηθήσουν ώστε ν’ αλλάξουν τα πάντα κι εν προκειμένω, στο ποδόσφαιρο, να βελτιωθεί άρδην το θέαμα και να μην ξαναδούμε ματς σαν αυτά του πρώτου γύρου του Μουντιάλ ή, κυρίως, σαν αυτό του τελικού. Οι θεατές, λοιπόν, μόνο ως θέαμα πρέπει ν’ αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο και, συνεπώς, τόσο η κριτική όσο κι διαμαρτυρία δεν πρέπει να ξενίζουν και να αντιμετωπίζονται ως κάτι ακραίο. Εξ άλλου, αυτό συμβαίνει και με τα λοιπά θεάματα, τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις κ.λπ: ό,τι δεν μας αρέσει το κατακρίνουμε, δεν το ξαναβλέπουμε, τους κακούς τους γιουχάρουμε, δεν τους χειροκροτούμε. Έτσι, για να ξαναγυρίσω στον τελικό, το κακό θέαμα που παρουσίασαν η Ισπανία και η Ολλανδία και, φυσικά, η απαράδεκτη διαιτησία του Γουέμπ, δεν μπορούν να δικαιολογηθούν και να μείνουν ασχολίαστα από το ότι τελικά το τρόπαιο το πήρε η «καλύτερη» ομάδα, η Ισπανία, κι ας έπαιξε όπως έπαιξε (κι ας έγιναν όσα έγιναν από τον διαιτητή) αφού «η κρισιμότητα του αγώνα ήταν μεγάλη» κι «ο διαιτητής προσπάθησε να κρατήσει ισορροπίες». Πρώτα απ’ όλα, όλα τα ματς του Μουντιάλ είναι κρίσιμα (ιδίως απ’ τη φάση των 16 και μετά). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε το θέαμα. Αν σημαίνει αυτό, να μας το πουν να το ξέρουμε απ' την αρχή και να μην περιμένουμε τίποτα. Έπειτα, ο Γουέμπ (ο καλύτερος, κατά τεκμήριο, διαιτητής) δεν επιλέχθηκε για να «κρατήσει ισορροπίες» αλλά για να διευθύνει το παιχνίδι δίκαια, σύμφωνα με τους κανόνες που το διέπουν. Εν τούτοις, ήταν όχι απλά άδικος, αλλά δεν ήξερε τι σφύριζε (εκτός κι αν «ήξερε»…). Από πού ν’ αρχίσω και που να τελειώσω; Από το ότι δεν απέβαλε τον Ντε Γιονγκ για την «άσκηση του καράτε» ή τον Βαν Μπόμελλ που σε όποια φάση εμπλεκόταν έκανε «υποχρεωτικά» σκληρό φάουλ; Από το ότι κακώς απέβαλε τον Χάιτινγκα (που ούτε καν φάουλ δεν έκανε στον «θεατρίνο» κι «ύπουλο» Ινιέστα) και καθόρισε, εν πολλοίς, το ότι δεν είδαμε πέναλτυ; Από το ότι δεν έβγαλε δεύτερες κίτρινες ούτε στον Ρόμπεν ούτε στον Βαν Πέρσι (που συνέχισαν τις φάσεις, παρά το σφύριγμά του); Από το ότι χαρίστηκε και στον Πουγιόλ (στη φάση που κακώς οι Ολλανδοί ζήτησαν πέναλτυ); Από το ότι άφησε τον Ινιέστα και τον Τσάβι σ’ όλο το ματς να του «υποδεικνύουν» συνεχώς να βγάλει κάρτα στους αντιπάλους τους ; Ή από το ότι προειδοποίησε «τρεις φορές για τελευταία φορά» τον Σνάιντερ ότι στο επόμενο σκληρό του φάουλ θα του βγάλει κάρτα; Δεν ξέρω τι άλλο να πω, αλλά αν ο Γουέμπ είναι ο καλύτερος εν ενεργεία διαιτητής, τότε πρέπει να ζητήσουμε … συγγνώμη από τον Δαλούκα, τον Κάκο, τον Σπάθα, τον … Παπουτσέλη κι άλλους εγχώριους φωστήρες του είδους για όσα, κατά καιρούς, τους έχουμε προσάψει …

Θα το ξαναπώ: το ποδόσφαιρο ήταν και πρέπει να παραμείνει θέαμα. Κι επειδή σήμερα, λίγο πολύ, αφ’ ενός μεν οι διαφορές των μεγάλων εθνικών ομάδων δεν είναι τόσο μεγάλες όσο στο παρελθόν, κι αφ’ ετέρου «η τακτική» (που περιορίζει το θέαμα) έχει καταστεί σχεδόν ιερή, η δίκαιη διαιτησία καθίσταται επιτακτικότερη από ποτέ αν θέλουμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε το ποδόσφαιρο ως θέαμα (κι όχι ως πεδίο στοιχηματισμού, όπου μόνο το αποτέλεσμα έχει σημασία). Δεν ξέρω αν, εν προκειμένω, τα λάθη των διαιτητών οφείλονται σε ανικανότητα ή σε σκοπιμότητα, πάντως καθόρισαν εν πολλοίς το τελικό αποτέλεσμα (ανεξάρτητα αν η Ισπανία ήταν ή δεν ήταν η καλύτερη ομάδα). Διότι, ακόμη κι όσοι διαφωνούν κάθετα με τα παραπάνω, δεν μπορεί να μην αναγνωρίζουν ότι η Ισπανία, η πρωταθλήτρια κόσμου πλέον, στη φάση των 16 (νοκ-άουτ) κέρδισε την Πορτογαλία με γκολ οφ-σάιντ και στη φάση των 8 (προημιτελικά) κέρδισε την Παραγουάη με 1-0, ενώ προηγουμένως κι ενώ το σκορ ήταν 0-0, δεν μέτρησε κανονικότατο γκολ της αντιπάλου της (κι ας μην ξεχνάμε ότι η πρωταθλήτρια, στο μοναδικό ματς που βρέθηκε πίσω στο σκορ, σ' αυτό με την Ελβετία, έχασε …). Ούτε, βέβαια, ότι κι η έτερη φιναλίστ, η Ολλανδία, κέρδισε την Ουρουγουάη στον ημιτελικό επί της ουσίας με γκολ οφ-σάιντ. Τέλος (οι συμπάθειες δεν κρύβονται …) θα σημειώσω ότι πιθανότατα η παρουσία της Ιταλίας στο Μουντιάλ δεν θα ήταν και τόσο αποτυχημένη, αν ο διαιτητής έκανε ένα μικρό «λάθος» και δεν ακύρωνε ως οφ-σάιντ το ένα από τα δύο γκολ που πέτυχε εναντίον της Σλοβακίας …

33. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: Οι δρόμοι της Αθήνας δεν έχουν τόση πολλή κίνηση. Η κρίση μαστίζει τη Χώρα. Η τηλεόραση δείχνει και ειδήσεις. Βγαίνουν ακόμα οι πολιτικές εφημερίδες. Τα μπαρ ανοίγουν απ’ τις εννιά. Κάπου είχα παρατήσει μισοδιαβασμένο ένα μυθιστόρημα. Άνοιξαν τα θερινά! Τι όμορφες γυναίκες κυκλοφορούν … Καλοκαίριασε για τα καλά!

Αθήνα, (Τρίτη και) 13 Ιουλίου 2010

Φώτης Μπατσίλας

Τα Ημερολόγια του Μουντιάλ (Μέρος ΙII - προτελευταίο)

20. ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: Αποκλείστηκε άδικα (το δεύτερο γκολ της Ολλανδίας ήταν καταφανώς οφ-σάιντ), αν και η Ολλανδία ήταν ελαφρώς καλύτερη ομάδα. Εν πάση περιπτώσει, έπαιξε πολύ καλό ποδόσφαιρο, είχε τον καλύτερο ίσως παίχτη του Μουντιάλ (ναι, τον Φορλάν εννοώ) και πρόσφερε σ’ όλους όσους την υποστηρίξαμε (και πιστέψαμε σ’ αυτήν) στιγμές χαράς. Έπεσα έξω στην πρόβλεψή μου ότι θα πάρει και το Μουντιάλ (ήξερα ότι, ούτως ή άλλως, ήταν πολύ δύσκολο), αλλά έφτασε πολύ κοντά. Συγχαρητήρια, Ουρουγουάη! (Ευτυχώς που δήλωσα την προτίμησή μου πολύ νωρίς – και εγγράφως – διότι οι συνήθεις κακοήθεις πρόλαβαν να με κατηγορήσουν ότι την υποστήριξα λόγω Ντάτομο…). Και μια που λέγαμε για τον Φορλάν, τον αξιολογότερο Ντιέγκο αυτού του Μουντιάλ, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Άλεξ Φέργιουσον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον έβγαλε άχρηστο (και σήμερα παίζει με κάτι Παρκ και κάτι (γου)Ρούνεϊ). Καλά να πάθει!

21. ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΡΟΝΑΛΝΤΟ: Αρκούν, τελικά, μερικές κακές εμφανίσεις (και 5-6 φάουλ εκτελεσμένα στο … διάολο) ώστε η έπαρση να μεταλλαχθεί άρδην σε αυθάδεια. Το λίκνο που τον έθρεψε (και τον θρέφει), η κάμερα δηλαδή, γίνεται … πτυελοδοχείο. Φαινόταν αλλά δεν το περίμενα να είναι τόσο κωλόπαιδο ….

22. ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ (ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ): Κάποια στιγμή ο κ. Γερουλάνος (ή άλλος παρ’ αυτώ ανευθυνοϋπεύθυνος) να μας εξηγήσει για ποιον ακριβώς λόγο πληρώσαμε, ως έλληνες φορολογούμενοι, απεσταλμένο τηλεσχολιαστή για τον προημιτελικό μεταξύ Γκάνας και Ουρουγουάης και δεν πληρώσαμε για τον ημιτελικό μεταξύ Ουρουγουάης και Ολλανδίας (ούτε για τον προημιτελικό μεταξύ Αργεντινής και Γερμανίας, ούτε γι’ αυτόν μεταξύ Βραζιλίας και Ολλανδίας), αλλ’ αρκεστήκαμε σε σχολιασμό από τα στούντιο της Αγίας Παρασκευής. Ποιο είναι, άραγε, το κριτήριο; Η σπουδαιότητα του αγώνα; Η διάθεση του κ. Θεοφιλόπουλου να μετακινηθεί από γήπεδο σε γήπεδο; Ή, μήπως, θεωρούν ότι αρκεί ο σχολιασμός από το στούντιο και δεν χρειάζεται επιτόπια παρουσία του σχολιαστή (σ’ αυτήν την περίπτωση, βέβαια, πρέπει να μας εξηγήσουν για ποιον λόγο κρατούν ακόμα τον Αλέκο στην Αφρική και στα … βασανιστήρια της βουβουζέλας). Φυσικά, θα πρέπει να μας εξηγήσουν και τον λόγο για τον οποίο φέτος (επί θητείας Γερουλάνου δηλαδή) όλα τα ματς του Ολυμπιακού που έδειξε η ΝΕΤ είχαν και επιτόπου δημοσιογράφο και άλλο τηλεσχολιαστή (παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού) και ρεπόρτερ(ς) εντός του αγωνιστικού χώρου, σε αντίθεση με αυτά του Μουντιάλ. Δεν ξέρω αν για τον κ. Γερουλάνο και τους παρ’ αυτώ τα ματς του Ολυμπιακού είναι σπουδαιότερα απ’ αυτά του Μουντιάλ… Όπως και να ’χει όμως, θεωρώ ότι είναι μεγάλη κατάντια για τον τηλεοπτικό πολιτισμό της Χώρας εν έτει 2010 να παρακολουθούμε ημιτελικό Μουντιάλ και την περιγραφή να κάνουν ο Λιαλιάτσης και ο Χαϊκάλης από το στούντιο. Έλεος! [Στη Γιουροβίζιον είχαμε απεσταλμένο, την Κα Βαγιάνη. Προφανώς, για τους διοικούντες την ΕΡΤ η Γιουροβίζιον πιο σημαντικό γεγονός από έναν ημιτελικό Μουντιάλ. Προφανώς!]

23. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Παίζει, ομολογουμένως, καλά και διαχειρίζεται τέλεια το παιχνίδι από τη στιγμή που θα προηγηθεί. Θέλω να δω όμως τι θα κάνει αν κάποια στιγμή βρεθεί πίσω στο σκορ ή αν δεν προηγηθεί πολύ νωρίς (και σε ανύποπτο χρόνο). Αν και πάλι αντεπεξέλθει, είναι τότε απ’ τις καλύτερες ομάδες που πέρασαν τα τελευταία χρόνια. Κι ας μην είναι «εθνική» ομάδα. Κι ας είναι γενικώς αντιπαθής. Κι ας αναγκαστούμε να βλέπουμε τη Μέρκελ να πανηγυρίζει χτυπώντας … παλαμάκια (είναι «αυτό» παλαμάκια;). Για να δούμε…

24. ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣ(Ι)ΑΡΤΑΣ: Κάποτε οι παραγωγοί αθλητικών εκπομπών σ’ αυτή τη Χώρα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο Λόγος και η δημόσια εκφορά του έχει σημασία, εκτός των άλλων, και σε επίπεδο αισθητικής. Το να μιλάς σωστά, δηλαδή είναι και αισθητικά ωραίο, «γλυκαίνει» τα αυτιά των ακροατών και δεν έχει σημασία μόνο για τους ασχολούμενους με την ορθοφωνία. Και το να μιλάς σωστά είναι πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και το να μιλάς στο σωστό τόνο, ανάλογα με την περίσταση (π.χ. να μην ουρλιάζεις, εάν δεν είσαι κυριευμένος από τρόμο ή αγωνία, να μην μιλάς ψυθιριστά αν δεν βρίσκεσαι σε καθεστώς μεγάλου φόβου ή αν δε λες κάποιο μυστικό), ούτε πολύ γρήγορα αλλ' ούτε και πολύ αργά. Ο Βασίλης Τσ(ι)άρτας, λοιπόν, ο παλαίμαχος πλέον ποδοσφαιριστής, μάλλον αγνοεί όλα τα ανωτέρω. Δεν τον κατηγορώ και δεν έχω την αξίωση να παραδεχτεί ο ίδιος πόσο κουραστικός είναι όταν μιλάει! Είναι δύσκολο για όλους μας να παραδεχόμαστε τα ελαττώματά μας, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για τέτοιου είδους ελαττώματα. Όμως όλοι αυτοί που τον καλούν στις εκπομπές θα έπρεπε να τα γνωρίζουν (οι "υψηλές" θέσεις απαιτούν και αυτήν τη γνώση) και να μην κλονίζουν άλλο τα νεύρα μας. Διότι ο Τσ(ι)άρτας είναι πράγματι εκνευριστικά κουραστικός. Πέραν τούτου, τα σχόλιά του στον αγώνα της Αργεντινής με την Γερμανία, εκτός από … αργό τέμπο, είχαν και τεράστιο «ενδιαφέρον» και ακόμη μεγαλύτερο … γλωσσικό πλούτο. Είπε ο μέγας σχολιαστής Τσ(ι)άρτας: «Αν ο Μπλάτερ και η παρέα του ήθελαν να κάνουν επαναστατικές πράξεις θα έπρεπε να επαναλάβουν τα παιχνίδια»!!! (εννοούσε αυτά μεταξύ Αργεντινής και Μεξικού, και Γερμανίας και Αγγλίας λόγω των σοβαρών διαιτητικών λαθών). Θα σημειώσω μόνο ότι εάν η πρόταση του κυρίου Τσ(ι)άρτα είχε τόπο εφαρμογής, θα παίζαμε ακόμα το Μουντιάλ της … Ιαπωνίας και Κορέας! Επίσης, είπε ο κ. Τσ(ι)άρτας περίπου τα εξής: «Μια φυσιολογική μπάλλα θα είχε μια καλύτερη εξέλιξη της φάσης», «… υπέρ του επιτιθόμενου», «… οι παίχτες να πάρουν ξεκούραστες και ξεκάθαρες φάσεις», «να επισημάνουμε τη βαρύτητα που δείχνουν οι ομάδες στην αποκατάσταση μετά από ένα παιχνίδι …». Ο κήπος είναι ανθηρός ... Μου κάνει εντύπωση η εμμονή των δημοσιογράφων να τον καλούν να σχολιάζει τους αγώνες…Εκτός και αν όλοι μαζί διαφημίζουν κάποια μάρκα υπνωτικού, γεγονός που έως τώρα μου έχει διαφύγει…

25. ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ: Έχω την εντύπωση ότι τα «κοράκια» έχουν ξεπεράσει και τους συναδέλφους τους στο Μουντιάλ της Ιαπωνίας και Κορέας. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα γκολ οφ-σάιτ της Αργεντινής κατά του Μεξικού, της Ισπανίας κατά της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας κατά της Ουρουγουάης (που ίσως καθόρισαν τα τελικά αποτελέσματα – σε αγώνες, μάλιστα, νοκ-άουτ) ή το γκολ της Αγγλίας κατά της Γερμανίας που δεν μέτρησε; Δεν ξέρω που μπορούν να φτάσουν. Πάντως, όσο η απόσταση μεταξύ των ομάδων μικραίνει, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτούν οι διαιτητικές αποφάσεις. Κι αν η ΦΙΦΑ δεν κάνει κάτι γι’ αυτό άμεσα (π.χ. 2 διαιτητές ή κάτι άλλο πιο δραστικό), δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Καθόλου καλά…

26. ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Αυτό που είδαμε δεν ήταν «Βραζιλία». Μοιραία, λοιπόν, αποκλείστηκε από μία ομάδα που, σαφώς, δεν ήταν ανώτερή της. Αλλ’ αυτό συμβαίνει στις ομάδες που ενδιαφέρονται μόνο για την «τακτική». Κερδίζουν καλύτερες ομάδες και χάνουν από χειρότερες. Ας ελπίσουμε σύντομα να ξαναγίνει «Βραζιλία», να αφήσει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο των παικτών της να ξεδιπλωθεί και να μην το βάζει σε «τακτικούς» περιορισμούς. Ζήτω το ταλέντο, ζήτω η χαρά, ζήτω το παιχνίδι! Όχι άλλη τακτική!

27. ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΣ: Άφησα για το τέλος το προσφιλές θέμα όλων, τον Αλέκο! Αυτός, λοιπόν, ο αδέκαστος κριτής, ο ταγμένος στην «υπερεσία» της ενημέρωσης του κοινού και στην προβολή της αλήθειας («εδώ λέμε αλήθειες»), ο ορκισμένος πολέμιος της βουβουζέλας («η επέλαση της βουβουζέλας ή αλλιώς της βουβουζέλας το παράσιτο», «όποιος άφησε το μελίσσι του να φύγει, θα τιμωρηθεί αυστηρά», «μην ανησυχείτε, μείνετε στις θέσεις σας, το σμήνος Βουβουζέλ (!) … μπόρα ήταν και πέρασε»), ο παραστατικός σχολιαστής των φάσεων των αγώνων («ο Ράμος θέλει να περάσει μέσα από το σώμα του Σαντάνα», «και ποδήλατο να έχεις δεν θα την προλάβαινες τη μπάλλα»), ο υπερασπιστής των φτωχών και των αδυνάτων (λες και δεν είναι ο Αλέκος αλλά … η Αλέκα!), ο εύστοχος παρατηρητής («η φανέλα της Γκάνα (sic) …είναι το τέως ΠΟΚ σε ένα»), με τον μεστό καταγγελτικό του λόγο («… οι Ευρωπαίοι … στέλνουν φακέλλους (στην Ελλάδα) όταν βρουν το ταχυδρομείο της γειτονιάς τους άδειο», «είναι περισσότερα τα λεφτά, Άρη»), αυτός, λοιπόν, ο άνθρωπος αναδεικνύεται (με το σπαθί του) σε αξέχαστη προσωπικότητα αυτού του Μουντιάλ, είναι πλέον ο «κορφαίος» σχολιαστής. Κι όχι απλώς «κορφαίος» αλλά, όπως είπαν και κάποιοι φίλοι μου, «κολοκυθοκορφαίος»!!!

Αθήνα, 7 Ιουλίου 2010

Φώτης Μπατσίλας

Τα ημερολόγια του Μουντιάλ (Μέρος ΙΙ)

9. ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: Ναι, κύριε Παπαδημητρίου, είναι «καραγκιοζιλίκια» αυτά που κάνει ο Μαραντόνα. Ξέρετε, άλλωστε, εσείς καλά από τέτοια …

10. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ και Σία: Όχι, κύριε Κατσαρέ, δεν είναι όλοι οι ύμνοι όλων των ομάδων σαν του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, δεν έχουν όλοι λόγια. Το «συγγνώμη» όμως απαντάται σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου και το λένε όλοι…

11. ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ και παρ’ αυτώ: Εάν ο στόχος των μεταδόσεων από το στούντιο της ΕΡΤ στην Ελλάδα ήταν ο περιορισμός των εξόδων, μπορεί να μας εξηγήσει κάποιος για ποιο λόγο ο Θεοφιλόπουλος με τον Βλάχο μεταδίδουν μαζί τα παιχνίδια και δεν μεταδίδουν διαφορετικό ματς ο καθένας ; Δηλαδή ο Διακογιάννης και οι λοιποί που μετέδιδαν μόνοι τους ήταν οπισθοδρομικοί ή μήπως μονότονοι ; Κι επίσης, για ποιο λόγο χρειάζονταν τρεις (3) δημοσιογράφοι (Παπαδημητρίου, Μενδρινός και Δάρρας) για την κάλυψη των αγώνων της Εθνικής ; Και, μια που το ’φερε ο λόγος, ο Δάρρας προσελήφθη στην Εθνική; Κι αν ναι, για ποιο λόγο; Μήπως για να τιμηθεί η ευδόκιμη υπηρεσία του στο ρεπορτάζ του Ολυμπιακού;

12. ΚΑΡΟΥΛΙΑΣ: Έτσι! Έτσι! Έτσι! (Πώς, δηλαδή ;)

13. ΡΕΧΑΓΚΕΛ: Δεν αμφισβητώ την προσφορά του στην Εθνική ομάδα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και υπεράνω κριτικής. Κι η κριτική μου έγκειται στο εξής: πήγε την ομάδα στην Νότιο Αφρική όχι για να παίξει μπάλλα, αλλά για να φέρει αποτέλεσμα. Δικαίωμά του. Εγώ διαφωνώ, κάποιοι όμως συμφωνούν (και δεν θα τους κατηγορήσω για το ότι το βλέπουν έτσι). Αλλά, όπως και να το κάνουμε, δυστυχώς, αποτέλεσμα δεν έφερε. Αντιθέτως, αυτό που «κατάφερε» ήταν να κατεβάσει την πιο αμυντική ίσως ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ σε παγκόσμιο κύπελλο! Αρχές του δευτέρου ημιχρόνου (στο ματς με την Αργεντινή) η Εθνική έπαιζε με … δέκα (10) αμυντικούς (!!!) - 1 τερματοφύλακας (Τζόρβας), 4 κεντρικοί αμυντικοί (Παπαδόπουλος, Κυργιάκος, Μόρας, Παπασταθόπουλος), 2 αριστεροί μπακ (Τοροσίδης, Σπυρόπουλος), 1 δεξιός μπακ (Βύντρα), 2 αμυντικά χαφ (Κατσουράνης, Τζιόλης) κι ένας … μεσοεπιθετικός (Σαμαράς)!!! Παρακολουθώ ποδόσφαιρο από τα τέλη της δεκαετίας του 70 κι αυτό το πράγμα, μα τω Θεώ, δεν το ’χω ξαναδεί! Μοιραία, όταν χρειάστηκε να επιτεθεί η ομάδα, έκαναν σουτ (από μακριά, βέβαια) ο Αβραάμ Παπαδόπουλος κι ο Σπυρόπουλος. Θα μου πείτε, θα ήταν καλύτερα να παίζαμε επιθετικά και να χάναμε 4-1, όπως η Ν. Κορέα; Η απάντηση, για μένα, είναι εύκολη: ναι! Όταν δεν μπορείς με τίποτα να πάρεις αποτέλεσμα, είναι καλύτερα να παίξεις τουλάχιστον μπάλλα. Κι έπρεπε να το ήξερε εξ αρχής ο Ρεχάγκελ ότι αυτοί οι παίχτες δεν μπορούσαν να πάρουν με τίποτα αποτέλεσμα. Ειδικά που οι Αργεντίνοι όχι απλώς δεν χαρίστηκαν αλλά έπαιξαν και με πάθος εναντίον μας (γιατί, άραγε; Λόγω έπαρσης; Για να βοηθηθεί η Νιγηρία; Λόγω χαρακτήρα; Ποιος ξέρει …). Τι έμεινε ; Τίποτα καλό! Μετά από χρόνια θα θυμόμαστε το ματς για τις απαράδεκτες δηλώσεις του Μέσι που δε μπορούσε να σκοράρει και του έφταιγαν … οι τρίχες (το δήθεν σκληρό παιχνίδι των Ελλήνων, δηλαδή) και, φυσικά, η σύνθεση των δέκα αμυντικών. Κι όσοι μιλούν για «περήφανη αποχώρηση» ή για «αποχώρηση με ψηλά το κεφάλι» είτε εθελοτυφλούν είτε …κάνουν πλάκα.

14. ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ: Έχουμε καλές λήψεις, καλά στιγμιότυπα, βλέπουμε σε γενικές γραμμές τα πάντα και δε μας μένει αμφιβολία για τα φάουλ και τα οφ-σάιντ. Μόνο που τα ριπλέυ δεν είναι τόσο συχνά και δίνονται πολύ αργά. Τόσο αργά που, κάποιες φορές, έχουμε ξεχάσει τη φάση. Ας ελπίσουμε να βελτιωθεί κάπως η τηλεσκηνοθεσία.

15. ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ: Απίστευτοι διαιτητές από απίστευτες Χώρες (Μάλι, Ουζμπεκιστάν κ.λπ.). Φυσικά, έχουν κάνει μέχρι στιγμής απίστευτα λάθη (ανύπαρκτες κόκκινες, κυρίως) που, ευτυχώς, δεν αλλοίωσαν (τουλάχιστον 100%) αποτελέσματα. Έτσι όπως πάνε, πάντως, περιμένω και μεγάλα και «καθοριστικά» λάθη. Μακάρι να διαψευσθώ...

16. ΑΦΡΙΚΗ: Απογοήτευσαν όλες (μα όλες!) οι ομάδες. Κρίμα!

17. ΧΑΡΙΣΤΕΑΣ, ΣΕΪΤΑΡΙΔΗΣ κ.λπ. «παλιοί»: Ναι, έχει δίκιο ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ότι δεν πρέπει να τους βρίζουμε (λόγω του Euro). Το Euro όμως είναι παρελθόν, το ίδιο και η προσφορά όλων των «παλιών». Ειδάλλως, θα έπρεπε να παίζουμε ακόμη με τον Παπαϊωάννου, τον Δομάζο, τον Κούδα και τον Μαύρο. Κι επειδή είναι πολύ δύσκολο να θέσουν οι ίδιοι εαυτόν εκτός Εθνικής, κάποιος πρέπει να πάρει την «ευθύνη». Ως τότε, όταν δεν παίζουν καλά, θα τους βρίζουμε (και καλά θα κάνουμε, δίχως τούτο να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε την προσφορά τους).

18.ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: Ήρθε η ώρα να σας το αποκαλύψω: ναι, αυτή(ν)!!!

19. PANINI: 23 ακόμα. Κοντεύω!

Αθήνα, 23 Ιουνίου 2010

Φώτης Μπατσίλας

Τα Ημερολόγια του Μουντιάλ (Μέρος Ι)

1. PANINI: Είχα ν’ ασχοληθώ με τα χαρτάκια της Panini από το 1982. Φέτος το αποφάσισα: πήρα εγκαίρως το άλμπουμ κι έθεσα ως στόχο να το συμπληρώσω πριν την έναρξη των αγώνων. Δεν το πέτυχα, δυστυχώς (ίσως διότι, δυστυχέστερα, δεν είμαι πια παιδί…). Πάντως, προσπάθησα. Μάλιστα, λίγες μέρες πριν, κατεβαίνοντας την Ασκληπιού, μπήκα σ’ ένα ψιλικατζίδικο με σκοπό να αγοράσω ένα ολόκληρο κουτί. Ρώτησα, λοιπόν, τον μελαμψό υπάλληλο (ή ιδιοκτήτη, δεν ξέρω) του καταστήματος: «Χαρτάκια της Panini έχετε ;». Με κοίταξε σχεδόν ανέκφραστα και δεν απάντησε. Τον ξαναρώτησα, πιο αργά, σχεδόν συλλαβιστά, σκεπτόμενος ότι μπορεί να μην ξέρει καλά ελληνικά: «Χαρ-τά-κια της Pa-ni-ni έ-χε-τε;». Το βλέμμα του κινήθηκε σε κάποιο ψηλό ράφι του καταστήματος και μου είπε σε σπαστά ελληνικά: «Από καρτιά και καρτάκια, μόνο Softex, no Panini»!

2. ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ: Ο Γερουλάνος άφησε το στίγμα του σ’ αυτό το Μουντιάλ: σχολιασμός από το στούντιο!!! Αυτό, όντως, δεν ξανάγινε! Η πλάκα είναι ότι δεν το λένε, αλλά μας αφήνουν με την εντύπωση ότι είναι εκεί. Π.χ. λένε κατά κόρον: «ο βοηθός σηκώνει τη σημαία του», ενώ στο πλάνο δεν φαίνεται κανένας επόπτης γραμμών. Έτσι σου δημιουργείται η εντύπωση ότι «κάτι παραπάνω» βλέπει ο τηλεσχολιαστής Λιαλιάτσης, Κωσταβάρας, Δημητριάδης, Νικολάου, Χαϊκάλης. Κρίμα και ντροπή! Αν ήθελαν να κάνουν περικοπές, ας άφηναν τη διοργάνωση σε ιδιωτικό κανάλι (ελεύθερο και πανελλήνιας εμβέλειας, για να μην παρεξηγηθώ). Ας μην πω τίποτ’ άλλο …

3. ΒΟΥΒΟΥΖΕΛΕΣ: Άλλο ένα αρνητικό των μεταδόσεων (που, δυστυχώς, θα υποστούμε μέχρι τέλους). Μπαίνει γκολ και δεν ακούμε κανέναν πανηγυρισμό. Άσε που οι τηλεσχολιαστές τις αναφέρουν κάθε τρις και λίγο, ο καθένας με τη δική του προφορά, με αποτέλεσμα να έχει κολλήσει στο μυαλό μου ότι δεν τις λένε «βουβουζέλες» αλλά … Mαμουζέλες!

4. ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ο Αλέκος (που έγινε Αλέξανδρος αλλά παρέμεινε «Αλέκος») δεν σχολιάζει από το στούντιο αλλά εστάλη στην Νότιο Αφρική (προφανώς, ως «παλιός» ή προς αναγνώριση της «τεράστιας» προσφοράς του στον τηλεσχολιασμό). Αυτός ο κύριος, λοιπόν, που είπε εκείνο το αμίμητο «μεταξύ αδερφής και εξαδέρφης» για κάποιον Άγγλο διαιτητή, που σχολίασε στο Μουντιάλ του 1994, αμέσως μετά την Τεσσάρα της Εθνικής μας από την Βουλγαρία ότι … είναι ικανοποιημένος διότι η Βουλγαρία (αυτή η παρέα του Στόιτσκοφ που έφτασε στα ημιτελικά) είναι χειρότερη από την Εθνική Ελλάδος, αυτός, που μαζί με τον Ηλία Βλάχο έχουν μέχρι στιγμής περιγράψει τα περισσότερα παιχνίδια, αυτός ο κύριος, λέω, επιμένει να λέει το Μεξικό «Μέξικο» (ούτε καν «Μέχικο»), πράγμα που με εκνευρίζει αφόρητα… Στη μετάδοση του παιχνιδιού της Γκάνας (με τη Σερβία), τον άκουσα να λέει «φάουλ για την ομάδα της Γκάνα» και … κατάλαβα! Καλό κολπάκι, Αλέκο, για όποιον έχει πρόβλημα με τις πτώσεις! Έτσι, μπορείς σε επόμενη μετάδοση να πεις άνετα, χωρίς να σου προσάψει κανείς αγραμματοσύνη: σήμερα παίζουν η ομάδα της Ιτάλια με την ομάδα της Αρτζεντίνα, ένα ματς που ενδιαφέρει τόσο την ομάδα της Γκάνα όσο και την ομάδα της Σέρβια(!) ... Της πουτάνα, Αλέκο, της πουτάνα …

5. ΘΕΑΜΑ. Φταίει η μπάλλα; Φταίει η κούραση των παιχτών από τα διασυλλογικά πρωταθλήματα; Φταίει η έλλειψη αγάπης προς τις «πατρίδες»; Δεν ξέρω! Αυτό που ξέρω είναι ότι, εάν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, σε συνδυασμό με το ότι δειλά-δειλά άρχισαν και τα φαλτσοσφυρίγματα, το Μουντιάλ τούτο θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για το … χειρότερο! Για να δούμε …

6. ΒΡΑΖΙΛΙΑ. Αυτή η ομάδα με τον Ντούνγκα προπονητή και τον Τζιλμπέρτο Σίλβα βασικό «εργαλείο», ακόμα κι αν δεν χάσει βαθμό, ακόμα κι αν πάρει το Κύπελλο, δεν είναι η Εθνική Βραζιλίας, δεν είναι…

7. ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ. Μαζί σου, Ντιέγκο! Μακάρι να αποδειχθεί ότι το Ποδόσφαιρό δεν είναι (μόνο) σύστημα, πειθαρχία κ.λπ. Μακάρι!

8. ΠΡΟΒΛΕΨΗ. Γνωρίζοντας τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, πιστεύω (κι ελπίζω) ότι το Κύπελλο δεν θα το πάρουν μία από τις Ισπανία, Αγγλία, Βραζιλία, Γερμανία, Γαλλία, Πορτογαλία. Ούτε, φυσικά, η Ελλάδα, έρμε Όττο …

Αθήνα, 17 Ιουνίου 2010

Φώτης Μπατσίλας