Ευτυχώς ή Δυστυχώς...

Το παιχνίδι βρίσκεται στο 84 λεπτό, ο Ολυμπιακός εκείνη τη στιγμή προκρίνεται (μ’ ένα γκολ όμως αποκλείεται) κι ο Στέλιος Γιαννακόπουλος, πιστός στα φιλο-Ολυμπιακά του αισθήματα όπως αυτά σφυρηλατήθηκαν από 6 συνεχόμενα πρωταθλήματα (αν δεν κάνω λάθος), θέλει να προκριθεί ο Ολυμπιακός. Ως εδώ καλά. Ο Τάισον, ένας ποδοσφαιριστής της αντίπαλης ομάδας, της Μέταλιστ (την οποία οι εφημερίδες του Ολυμπιακού αποκάλεσαν υποτιμητικά «Α.Ε.Κ. της Ουκρανίας»), αυτός που πριν από λίγα λεπτά είχε σημαδέψει το δοκάρι της εστίας του Ολυμπιακού, έχει τραυματισθεί αλλά δεν έχει φανεί ακόμα αν ο τραυματισμός του είναι ή όχι σοβαρός. Ο πολύς Στέλιος Γιαννακόπουλος αγωνιά. Ώσπου αναφωνεί: «Ο Τάισον ευτυχώς… έχει πρόβλημα!». Πριν το «έχει πρόβλημα» δίστασε κάπως. Προφανώς ήθελε να πει κάτι… σοβαρότερο, αλλά το σκέφτηκε και μετρίασε την έκφρασή του. Εκείνο που δεν σκέφτηκε καθόλου και το είπε αδίστακτα ήταν το «ευτυχώς». Ήταν κάτι πάνω από τις δυνάμεις του, ως φαίνεται, πάνω από την ίδια του τη λογική, μια λογική που λέει «ο Ολυμπιακός να κερδίζει κι όλοι οι άλλοι να παν να…, κι ας έχουν πρόβλημα, κι ας κουτσαθούν, ας πάθουν ό,τι να ’ναι, ο Ολυμπιακός να κερδίζει μόνο, αρκεί»! Περνάμε έτσι, δυστυχώς, ως φάνηκε και στην πράξη, σ’ εκείνο το περίφημο πρωτάθλημα της ένστασης, το πρωτάθλημα στα χαρτιά, από το «παίξ’τε κι ας χάσετε» στο «κερδίσ’τε κι ας μην παίξετε»! Σημασία έχει η νίκη, όχι το παιχνίδι, λοιπόν, νίκη με κάθε τρόπο, έστω και με… τραυματισμένο τον Τάισον, έστω και… χωρίς καν παιχνίδι, να γραφεί ως νίκη (κι ας ήταν ήττα!). «Ευτυχώς», λοιπόν, Στέλιο Γιαννακόπουλε… Ευτυχώς που δεν ήρθες και δεν έπαιξες ποτέ στην Α.Ε.Κ. και δεν έχω να ντρέπομαι (και) για σένα. Και δυστυχώς ο Μιχάλης Τσώχος που περιέγραφε τον αγώνα, δεν διέκοψε (ούτε σχολίασε) το «ευτυχώς» του… προέδρου του ΠΣΑΠ. Αλλά, όπως συνήθως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αμέσως μετά το «ευτυχώς» του Γιαννακόπουλου, ήρθε κι ένα «δυστυχώς», κι ο τραυματισμένος Τάισον ήταν αυτός που πανηγύριζε, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν έχει σημασία…

Αθήνα, 16 Μαρτίου 2012

Φώτης Μπατσίλας

Υ.Γ. Τη φωτογραφία του Γιαννακόπουλου την πήρα απ’ το site www.greeksoccer.com, ενώ αυτή της Μέταλιστ, στην οποία στο μέσον διακρίνεται ο Τάισον (με την αφάνα) από το site www.gazzetta.gr.

Σωτήρη Κακίση: Ένωσις! (Το Εγχειρίδιο του Κακού ΑΕΚτζή)

Κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό το  βιβλίο του Σωτήρη Κακίση με τίτλο «Ένωσις!» και υπότιτλο «Το Εγχειρίδιο του Κακού ΑΕΚτζή». Πρόκειται για μία συλλογή κειμένων του Κακίση για την ΑΕΚ, σε διάφορους χρόνους, καθώς και μερικών συνεντεύξεών του με κάποιους θρύλους της ιστορίας της Α.Ε.Κ., τον Θωμά Μαύρο, τον Μίμη Παπαϊωάννου και τον… Βασίλη Γεωργίου (τον εκφωνητή του «Μεγάλου Κυπέλου»)! Τα κείμενα κι οι συνεντεύξεις αναδύουν την αγνή αγάπη του ποιητή για την ομάδα κι αποτυπώνουν σημαντικές στιγμές της ιστορίας της. Το εξώφυλλο είναι του ίδιου του συγγραφέα του βιβλίου, ενώ το οπισθόφυλλο του ζωγράφου Γιώργου Σταθόπουλου.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις κυπριακές εκδόσεις ΑΙΓΑΙΟΝ (Λευκωσία), που πρακτορεύονται στην Ελλάδα από το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια, Αθήνα), και εντάσσεται στη σειρά «Μικρά Κείμενα» με αριθμό 14, στην οποία περιέχονται και άλλα βιβλία του Κακίση («Σεξ και Σπορ!», «Αθηνά Σωτηρίου, Συνέντευξη μ’ έναν Μεγαλέξανδρο», «Ο Βέγγος δεν είναι Κιτς», «Η Λογοτεχνία ως Σινεμά») ή βιβλία στα οποία συνέπραξε ο Κακίσης («Ντόρος», «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους από των Αρχαιοτάτων Χρόνων έως το 1876», «Οι Kinks του Χρήστου Βακαλόπουλου»).

Η ιδιαίτερη σχέση μου με το βιβλίο (επιμέλεια – επίλογος - αφιέρωση) κι η ιδιότητα του οπαδού της Α.Ε.Κ. δεν μου επιτρέπουν να πω όλα όσα θέλω... Κλείνω, λοιπόν, με την αυτούσια παράθεση του Ύμνου της Α.Ε.Κ., που έγραψε ο Κακίσης και περιέχεται στο βιβλίο, τον οποίο, όπως σημειώνει ο ίδιος, θα ήθελε να τον μελοποιήσει ο κουμπάρος του ο Τζιμάκος ο Πανούσης, και να τον τραγουδήσει ο ίδιος, και ο οποίος δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο με την άδεια του συγγραφέα και του εκδότη Βάσου Πτωχόπουλλου:

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ Α.Ε.Κ.

Εμπρός αητέ, Δικέφαλε,
αητέ της ιστορίας,
αητέ των δύο πόλεων,
της Ένωσης της μίας!

ΑΕΚ του μέγα Γιάμαλη,
του μάγου Νεστορίδη,
του Φάντροκ και του Στάνκοβιτς,
του Τσικ, του Σεραφείδη!

ΑΕΚ εσύ του Εξηνταοκτώ
και του Αμερικάνου,
του Μαύρου, του Αρδίζογλου,
του Παπαϊωάννου!

Εμπρός αητέ, Δικέφαλε,
χρυσών πρωταθλημάτων,
πάντα στα Ντέρμπυ νικητή,
ομάδα των θαυμάτων!

 

Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2012

Φώτης Μπατσίλας

MEGAλες ΑΘΛΗΤΙΚέΣ ΕΙΔήΣΕΙΣ (MEGA ΚΟΥίΖ!) - Αναζητώντας τη Χαμένη Είδηση

Α. Αθλητική είδηση της 12ης Σεπτεμβρίου:

1η εκδοχή:

«Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου, ο Ανδρέας Βγενόπουλος χρησιμοποίησε ψεύδη και σειρά από ανακριβή στοιχεία, στην προσπάθειά του να πλήξει τον Γιάννη Βαρδινογιάννη. Ο κ. Βγενόπουλος ισχυρίστηκε ότι ο Παναθηναϊκός, μόλις έγινε το πολυμετοχικό σχήμα το 2008 είχε χρέη 15 εκατομμυρίων ευρώ, αποκρύπτοντας ότι λίγες μέρες νωρίτερα είχε ολοκληρωθεί από την οικογένεια Βαρδινογιάννη αύξηση κεφαλαίου που κάλυπτε όλες τις τότε υποχρεώσεις της ΠΑΕ, παραδίδοντας την ομάδα καθαρή από χρέη, όπως είχε πει τότε και ο Νίκος Πατέρας…»

2η εκδοχή:

«Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου, ο Ανδρέας Βγενόπουλος μιλώντας με θάρρος και ειλικρίνεια χρησιμοποίησε σειρά από αδιάσειστα στοιχεία, στην προσπάθειά του να πλήξει όσους έκαναν κακό στον Παναθηναϊκό. Ο κ. Βγενόπουλος ισχυρίστηκε ότι ο Παναθηναϊκός, μόλις έγινε το πολυμετοχικό σχήμα το 2008 είχε χρέη 15 εκατομμυρίων ευρώ, αντικρούοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ανακριβή άποψη ότι λίγες μέρες νωρίτερα είχε ολοκληρωθεί από την οικογένεια Βαρδινογιάννη αύξηση κεφαλαίου που κάλυπτε όλες τις τότε υποχρεώσεις της ΠΑΕ, παραδίδοντας την ομάδα καθαρή από χρέη, όπως ατυχώς είχε πει τότε και ο Νίκος Πατέρας…»

Β. Αθλητική είδηση της 5ης Σεπτεμβρίου:

1η εκδοχή:

«Στη διάρκεια των 90 λεπτών της συνέντευξης για την άτακτη φυγή του από τον Παναθηναϊκό, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης μίλησε πολλές φορές με διπλωματική πλην ένοχη γλώσσα για τη βρώμικη κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Έκανε την ανάγκη φιλοτιμία και, μεταξύ άλλων είπε ότι το 2005 προτίμησε να χάσει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα, παρά να πάρει ένα κάλπικο και ψεύτικο, ενώ αντίθετα, σε μια στιγμή έξαρσης της έπαρσής του, δήλωσε υπερήφανος για το νταμπλ του 2004. "Το πήραμε με το σπαθί μας, αντίθετα με τις προβλέψεις, αντιμέτωποι με όλους και με όλα, δεν υπήρξε καμία παρέμβαση από κανέναν. Κερδίσαμε τον Ολυμπιακό μέσα στη Νέα Σμύρνη ξεφτιλίζοντάς τον", είπε, αποκρύπτοντας τη σκανδαλώδη εύνοια της διαιτησίας και τη σωρεία των ανύπαρκτων πέναλτυ και αποβολών που η ομάδα κέρδισε όλα αυτά τα χρόνια που αυτός ήταν στον Παναθηναϊκό, και, λες κι ήρθε από άλλον πλανήτη, είπε ότι ουσιαστικά νιώθει ότι αποχωρεί επιτυχημένος, αν και επί των ημερών του η ομάδα έζησε μερικές από τις χειρότερες στιγμές της ιστορίας της».

2η εκδοχή:

«Στη διάρκεια των 90 λεπτών για το οριστικό αντίο από τον Παναθηναϊκό, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης μίλησε πολλές φορές με σκληρή γλώσσα για τη βρώμικη κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μεταξύ άλλων είπε ότι το 2005 προτίμησε να χάσει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα, παρά να πάρει ένα κάλπικο και ψεύτικο, ενώ αντίθετα δήλωσε υπερήφανος για το νταμπλ του 2004. "Το πήραμε με το σπαθί μας, αντίθετα με τις προβλέψεις, αντιμέτωποι με όλους και με όλα, δεν υπήρξε καμία παρέμβαση από κανέναν. Κερδίσαμε τον Ολυμπιακό μέσα στη Νέα Σμύρνη ξεφτιλίζοντάς τον" τόνισε και είπε ότι ουσιαστικά νιώθει ότι αποχωρεί επιτυχημένος».

Ποιες από τις παραπάνω είναι οι ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, οι πραγματικά MEGAλες ΑΘΛΗΤΙΚέΣ ΕΙΔήΣΕΙΣ; (οι διαφορές αποτυπώνονται με κόκκινο χρώμα).

Οι απαντήσεις στο site http://www.megatv.com/.

Ας σημειωθεί ότι οι νικητές του κουίζ θα συμμετάσχουν στην κλήρωση για μια χειραψία με τους κ.κ. Μανώλη Καψή και Παύλο Τσίμα, και μια δίλεπτη τηλεφωνική συνομιλία με την Κα Όλγα Τρέμη, ενώ όσοι από τους τυχερούς είναι και οπαδοί του Παναθηναϊκού, θα έχουν την τιμή να δουν από κοντά και να θαυμάσουν το γραφείο του αθλητικού συντάκτη και λογοτέχνη κ. Μένιου Σακελλαρόπουλου.

Κι όσο για μας που ούτε Παναθηναϊκοί είμαστε ούτε λόγο έχουμε να συνταχθούμε με τη μια ή την άλλη πλευρά, θα συνεχίσουμε να αναζητάμε τη χαμένη είδηση, τη χαμένη μας τηλεοπτική αξιοπρέπεια τελικά...

Αθήνα, Τρίτη και 13 Σεπτεμβρίου 2011

Φώτης Μπατσίλας

ΧΑΙΡΕΤΙΖΩ ΤΟ ΚΟΡ(Υ)ΦΑΙΟ!!!

«Δείτε το Καρβάλιο, αυτό το υπέροχο παίκτη. Δίνει αλληλοβοήθεια στο Πέπε, το κεντρικό αμυντικό, όταν αυτός κάνει τη κούρσα από δεξιά, δίπλα στο πάγκο και διεμβολίζει τη ομάδα της Τότεναμ. Τη Τότεναμ, βέβαια, δεν τη πολυπειράζει, για τη αγγλική ομάδα λέω, αυτό, αλλά ότι έχασε νωρίς το Κράουτς, το επιθετικό της, το παίχτη που στο προηγούμενο ματς έβαλε το γκολ, και τώρα δε μπορεί να απαντήσει στο προπονητή της αντίπαλης ομάδας που παίζει σύστημα 6-3-2-1! Και λέω 6-3-2-1 γιατί βάζω και το τερματοφύλακα μέσα, που ανεβαίνει συχνά δίπλα στο κεντρικό αμυντικό…»

Δε χρειάζονται, νομίζω, άλλα. Περίπου έτσι είναι όλες οι MEGAλες περιγραφές από τον MEGAλύτερο αθλητικό συντάκτη, αυτόν που δείχνει το δρόμο στη νέα γενιά, καθώς, εκτός απ’ το ότι αναγνωρίζεται απ’ όλους (σχεδόν) ως κορυφαίος (με αποτέλεσμα να τον προτιμούν οι μπουκ-μέικερς του Εξωτερικού για τη διαφήμιση των τυχερών παιχνιδιών τους, σπάζοντας έτσι, και κατ’ ουσίαν, το μονοπώλιο του ΟΠΑΠ, δίχως, φυσικά, κυρώσεις…), διατηρεί, αν πληροφορούμαι σωστά, και … σχολή δημοσιογραφίας (!!!).

Ίσως, τελικά, τον αδίκησα τον Αλέκο Θεοφιλόπουλο… Ίσως ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος είναι ο κορ(υ)φαίος…

Αθήνα, 9 Απριλίου 2011

Φώτης Μπατσίλας

Σωτήρη Κακίση: σεξ και σπορ!

Κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό απ’ τις εκδόσεις ΑΙΓΑΙΟΝ το βιβλίο του Σωτήρη Κακίση με τον τίτλο «Σεξ και Σπορ!». Το βιβλίο περιέχει συνολικά 22 κείμενα, τα οποία δημοσιεύτηκαν στο σαββατιάτικο αθλητικό περιοδικό SPORT+ της εφημερίδας Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ το 2008, εκτός από το «Μουρή-νιο ή Περί Ύφους», που δεν πρόλαβε να δημοσιευθεί και είδε το φως το 2010 εδώ στο «OXY-MORON», και τον Πρόλογο και τον Επίλογο, που είχαν διαβαστεί από τον Σωτήρη Κακίση στον ραδιοσταθμό ΜΕΛΩΔΙΑ, στη σειρά εκπομπών της Δευτέρας ΠΕΝΤΕ ΕΠΙ ΠΕΝΤΕ το 2004. Στο «OXY-MORON» αναδημοσιεύτηκε και το κείμενο «Ποιος, ποιος, ποιος; Ο…άσπρος ο θεός» στο «Μικρό αφιέρωμα στο Θωμά Μαύρο».

Τα κείμενα είναι όλα αθλητικού ενδιαφέροντος, δίχως βέβαια να είναι γραμμένα με τον τρόπο και το ύφος που γράφονται τα ιδίου θέματος κείμενα που διαβάζουμε καθημερινά στον Τύπο και στο διαδίκτυο. Αναφέρονται σε πολλά σπορ, κυρίως όμως στον «βασιλιά» των σπορ, το ποδόσφαιρο. Οι τίτλοι τους όλοι «σωτηροκακισικοί» («Για την Ελλάδα, …Γιαμαμότο!», «Το δριμύ νερό…», «Μια φορά είναι του ...Άι-Όθωνα !», «–Σούταρε, ρε …βαλάκα !», «Ντονατόνι -τόνι - τόνι!», «Ξεκινάει η Κίνα !...», «Τέννις τέχνη» κ.λπ.), φανερώνουν όχι μόνον την από περιπαικτική έως ειρωνική (για να μην πω σκωπτική) διάθεση του συγγραφέα τους απέναντι στα κακώς κείμενα της διεξαγωγής των σπορ σήμερα (που τείνουν να τα μετατρέψουν από αθλητικά σε … σεξουαλικά θεάματα), αλλά και τη βαθειά γνώση του σ’ όλα τα θέματα που πραγματεύεται. Διότι ο Σωτήρης Κακίσης, ο ποιητής, δεν έχει σχέση μ’ όλους αυτούς τους «ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων» που ανακάλυψαν πρόσφατα (κι όψιμα) τα σπορ, άρχισαν ν’ ασχολούνται μ' αυτά και -φεύ!- να γράφουν γι’ αυτά (από κειμενάκια και άρθρα έως ολόκληρα βιβλία!). Ο Σωτήρης Κακίσης, ο ποιητής, αθλητής κι ίδιος, αθλητικο-γραφεί (κι αθλητικο-λογεί) από παλιά, από πολύ παλιά, από τις αρχές της δεκαετίας του 80 (πριν καν την …Αλλαγή!), τότε που τα «αθλητικά» ήταν «μίασμα», «φτηνιάρικες» και «λαϊκές» έξεις, «όπιο του λαού», δεν ταίριαζαν σε «καλλιτέχνες» και «διανοούμενους», πόσω μάλλον σε ποιητές. Όμως ο Σωτήρης Κακίσης, ο ποιητής, ασχολιόταν συνεχώς με τ’ αθλητικά, έγραφε γι’ αυτά στην ΕΓΝΑΤΙΑ και στην ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ, στην ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ (άμα τε ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ...), στο αριστερό ΑΝΤΙ και στο μουσικό ΝΤΕΦΙ, στο ΤΩΡΑ και στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, και πιο μετά σε κάθε είδους έντυπο, από τη σοβαρή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ έως το ανάλαφρο PLAYBOY. Αργότερα, μάλιστα, συγκέντρωσε κάποια κείμενά του σ’ ένα βιβλίο, το «Επίθεση! (Ματιές στα Σπορ)» (εκδόσεις Αιγόκερως), προσφέροντας σ’ όλους εμάς τους μικρούς (τότε) της συντηρητικής (τότε) Επαρχίας, ένα άλλοθι, μία δικαιολογία για την ενασχόλησή μας με τ’ αθλητικά. Διότι έπαυε να χαρακτηρίζεται συλλήβδην «χαμηλής πνευματικής στάθμης» η ενασχόληση με τα σπορ, όταν ολόκληρος ποιητής όχι μόνο ασχολείται μ’ αυτά αλλά … βγάζει και βιβλίο! Κι όλα αυτά τότε, στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας και μετεφηβείας μας (μιλώ για όλους εμάς που γεννηθήκαμε στις αρχές της δεκαετίας του 70), τότε που και το ΣΕΞ και τα ΣΠΟΡ ήταν μονίμως στο μυαλό μας, γι’ αυτά μιλούσαμε, αυτά θέλαμε, αλλά ήταν διαφορετικά πράγματα, έπαιζαν διακριτούς ρόλους στη ζωή μας. Όχι όπως τώρα που ΣΠΟΡ δίχως ΣΕΞ (και δη άγριο, πορνό) δεν νοούνται και, όχι!, δεν φταίει το θαυμάσιο βιβλίο του Κακίση γι’ αυτό …

Αθήνα, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Φώτης Μπατσίλας

Υ.Γ. Οι εκδόσεις ΑΙΓΑΙΟΝ εδρεύουν στη Λευκωσία της Κύπρου και πρακτορεύονται στην Ελλάδα από το ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια, Αθήνα). Το βιβλίο αποτελεί το υπ’ αριθμ. 6 της σειράς «Μικρά Κείμενα» των εκδόσεων ΑΙΓΑΙΟΝ. Το υπέροχο εξώφυλλό του (φωτογραφία του Ιταλού τερματοφύλακα Μπουφόν) έγινε από τον Μανώλη Μανουσάκη. Στις άλλες δυο φωτογραφίες εικονίζεται ο Βέγγος: στη μία είναι τερματοφύλακας και στην άλλη «ζεσταίνεται» για να μπει στο παιχνίδι! Η επιμέλεια της έκδοσης έγινε από τον Βάσο Πτωχόπουλλο. Ο Συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο σε Χρυσή Ενδεκάδα!

Τα Ημερολόγια του Μουντιάλ (Μέρος ΙV - τελευταίο)

28. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Δεν μπόρεσε, τελικώς, η «πολυεθνική» Γερμανία να αντεπεξέλθει στην πίεση του να είσαι πίσω στο σκορ. Με το που δέχτηκε το γκολ από τον Πουγιόλ κατέρρευσε. Βέβαια, είναι καλή ομάδα, το σωστό να λέγεται. Δεν είναι όμως η σούπερ ομάδα που έλεγαν όλοι. Ο χρόνος θα δείξει αν άξιζε κάτι παραπάνω. Το ίδιο ισχύει και για τα νέα της αστέρια, τον Μίλλερ και τον Οζίλ.

29. ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ – ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ: Μου άρεσε πολύ η Ουρουγουάη και (λιγότερο) η Παραγουάη. Δε μου άρεσε το «αγγλικό» ποδόσφαιρο της Αγγλίας. Η Αυστραλία και η Αμερική έδειξαν περισσότερο «Άγγλοι» απ’ τους παίχτες του Καπέλο. Για την Βραζιλία τα είπαμε: απογοήτευση. Δε μου άρεσε το ότι η Αργεντινή έβγαλε έπαρση (αν και ήθελα να πάει καλά). Μου άρεσαν ο Φορλάν (φυσικά), οι αντίπαλοι αδερφοί Μπόατεγκ της Γερμανίας και της Γκάνας (άλλο πάλι και τούτο…), ο Σαλτσίδο του Μεξικού (ωχ, συγγνώμη, Αλέκο, «του Μεξικό» ήθελα να πω), ο Γκύαν Ασαμόα της … Γκάνα (έτσι, Αλέκο;), ο Ντόνοβαν κι ο τερματοφύλακας της Νιγηρίας (δεν θυμάμαι τα’ όνομά του) και λιγότερο ο Μίλλερ, ο Οζίλ, ο Πέδρο, ο Καβάνι κι ο Φουτσίλε. Δεν μου άρεσαν ο Μέσι, ο Ρονάλντο (φυσικά), ο Τόρρες, ο Τσαμπαλάλα (τσάμπα … Λάλας!) ο Τζιλμπέρτο Σίλβα, ούτε οι Ινιέστα, Τσάβι, Κλόζε, Σνάιντερ (αυτοί οι τελευταίοι για το «παιχνίδι» τους κι όχι γιατί δεν έπαιξαν «καλά»). Φυσικά (και δυστυχώς) δεν μου άρεσε κανένας Έλληνας παίχτης …

30. ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΙΣ: Τα είπα στα προηγούμενα μέρη (όπου μίλησα ειδικώς για τη συμβολή του «κορφαίου» σ’ αυτές). Το μόνο που θέλω να σημειώσω είναι ότι εάν η Διοίκηση της ΕΡΤ (ΝΕΤ και ΕΡΑ-ΣΠΟΡ) στείλει δημοσιογράφο για την περιγραφή του ματς της ερχόμενης Πέμπτης στην Αλβανία (όπου παίζει ο Ολυμπιακός) και δεν αρκεστούν σε περιγραφή του Λιαλιάτση (ή της Καραμανλή, γιατί όχι;) από το στούντιο, θα δικαιούται να «κομπάζει» ότι διαχειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο το «κρατικό» χρήμα κι ότι οι περικοπές του Μουντιάλ έπιασαν τόπο (στην Αλβανία ...).

31. ΟΠΑΠ: Πήγα να παίξω στοίχημα και διαπίστωσα ότι η καταλήστευση κι εξόντωση των παιχτών από μέρους του «Οργανισμού» ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Συγκεκριμένα (και για να μην θεωρηθώ συκοφάντης), στο ματς μεταξύ Γερμανίας και Ουρουγουάης ο ΟΠΑΠ είχε μειώσει την απόδοση του σκορ 3-3 (αυτό ήθελα να παίξω) στο μισό (!!!) δίχως ταυτόχρονα να ανεβάσει την απόδοση σε κάποιο άλλο σκορ. Αντιθέτως, είχε μειώσει θεαματικότατα την απόδοση και σε άλλα σκορ! Μ’ αυτόν τον τρόπο το κέρδος του «Οργανισμού» (Οργανισμός κι Ανώνυμη Εταιρεία είναι κάπως ... οξύμωρον, έτσι ;), εκτός από βέβαιο ήταν και ιδιαιτέρως υψηλό (πριν καν αρχίσει το ματς!). Υπενθυμίζω μόνον ότι ο ΟΠΑΠ έχει το μονοπώλιο του τζόγου στην Ελλάδα, ότι κάτι τέτοιο είναι αντίθετο με την ευρωπαϊκή νομοθεσία κι ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις γράφουν την ευρωπαϊκή νομοθεσία στα παλιά τους τα παπούτσια. Φυσικά, παραβιάζουν και την ελληνική νομοθεσία διότι η προπεριγραφείσα τακτική συνιστά «κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης», που απαγορεύεται και από το Ελληνικό Δίκαιο. Η πλάκα είναι ότι ακούμε καθημερινά για τον ελεύθερο ανταγωνισμό, τον οποίο μας παρουσιάζουν ως την κορωνίδα κάθε μορφής ανάπτυξης! Κι η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι, επίσης καθημερινά, όταν η Κυβέρνηση πρέπει να δώσει λόγο για διάφορες «σκληρές» -για κάποιους, έστω- αποφάσεις (π.χ. απελευθέρωση επαγγελμάτων), η δικαιολογία είναι… στάνταρ: «μας υποχρεώνει η ευρωπαϊκή νομοθεσία»!!!

32. ΤΕΛΙΚΟΣ: Πιο σούπα, δεν γινόταν. Απ’ τη μια οι Ολλανδοί να προσπαθούν να «καταστρέψουν» το παιχνίδι (και να τα καταφέρνουν) κι απ’ την άλλη οι Ισπανοί να προσπαθούν να «φτιάξουν» παιχνίδι (και να μην μπορούν διότι, εδώ που τα λέμε, με τσίκι-τσίκι πασούλες στο χώρο του κέντρου και προς τα πίσω παιχνίδι δεν γίνεται). Θα μου πείτε, ο σκοπός (το τρόπαιο) αγιάζει τα μέσα. Θα σας απαντήσω: πρώτον, ο σκοπός δεν αγιάζει, τουλάχιστον πάντα, τα μέσα και δεύτερον, εμένα, το θεατή δηλαδή, τι με νοιάζει ο σκοπός των Ολλανδών και Ισπανών; Εμένα εκείνο που με νοιάζει είναι να δω μπάλλα, θέαμα. Γι’ αυτό ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, επειδή μ’ αρέσει, με ψυχαγωγεί. Και, φυσικά, όταν βλέπω κάτι που δε μ’ αρέσει, το λέω και γκρινιάζω. Διότι το θέαμα που μ’ αρέσει να βλέπω, το ποδόσφαιρο, θέλω να βελτιώνεται κι όχι να καταντάει σαν αυτό του τελικού. Και δεν είναι δυνατόν να βελτιωθεί το θέαμα εάν όλοι κάνουμε αυτό που πρεσβεύουν οι δήθεν ψύχραιμοι, οι δήθεν «αντικειμενικοί», να μην γκρινιάζω συνέχεια και να μην ασχολούμαι με τη διαιτησία και με τους προπονητές, διότι, λένε, αυτό είναι μίζερο. Δεν καταλαβαίνουν, βέβαια, ότι η (κυριολεκτική) μιζέρια είναι "τρώμε" άκριτα κι αδιαμαρτύρητα την όποια «σούπα» μας σερβίρουν, αποδίδοντας το κακό θέαμα στην «τακτική» των προπονητών και στην κρισιμότητα του αγώνα, στο δόγμα πάλι του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δικαιολογώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το κάκιστο θέαμα, το οποίο θυσιάζεται αενάως στο βωμό του αποτελέσματος, του «η ιστορία έγραψε», του «δεν αλλάζει τίποτα πια». Κι όμως, έχω τη γνώμη ότι η κριτική και η διαμαρτυρία μπορούν να βοηθήσουν ώστε ν’ αλλάξουν τα πάντα κι εν προκειμένω, στο ποδόσφαιρο, να βελτιωθεί άρδην το θέαμα και να μην ξαναδούμε ματς σαν αυτά του πρώτου γύρου του Μουντιάλ ή, κυρίως, σαν αυτό του τελικού. Οι θεατές, λοιπόν, μόνο ως θέαμα πρέπει ν’ αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο και, συνεπώς, τόσο η κριτική όσο κι διαμαρτυρία δεν πρέπει να ξενίζουν και να αντιμετωπίζονται ως κάτι ακραίο. Εξ άλλου, αυτό συμβαίνει και με τα λοιπά θεάματα, τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις κ.λπ: ό,τι δεν μας αρέσει το κατακρίνουμε, δεν το ξαναβλέπουμε, τους κακούς τους γιουχάρουμε, δεν τους χειροκροτούμε. Έτσι, για να ξαναγυρίσω στον τελικό, το κακό θέαμα που παρουσίασαν η Ισπανία και η Ολλανδία και, φυσικά, η απαράδεκτη διαιτησία του Γουέμπ, δεν μπορούν να δικαιολογηθούν και να μείνουν ασχολίαστα από το ότι τελικά το τρόπαιο το πήρε η «καλύτερη» ομάδα, η Ισπανία, κι ας έπαιξε όπως έπαιξε (κι ας έγιναν όσα έγιναν από τον διαιτητή) αφού «η κρισιμότητα του αγώνα ήταν μεγάλη» κι «ο διαιτητής προσπάθησε να κρατήσει ισορροπίες». Πρώτα απ’ όλα, όλα τα ματς του Μουντιάλ είναι κρίσιμα (ιδίως απ’ τη φάση των 16 και μετά). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε το θέαμα. Αν σημαίνει αυτό, να μας το πουν να το ξέρουμε απ' την αρχή και να μην περιμένουμε τίποτα. Έπειτα, ο Γουέμπ (ο καλύτερος, κατά τεκμήριο, διαιτητής) δεν επιλέχθηκε για να «κρατήσει ισορροπίες» αλλά για να διευθύνει το παιχνίδι δίκαια, σύμφωνα με τους κανόνες που το διέπουν. Εν τούτοις, ήταν όχι απλά άδικος, αλλά δεν ήξερε τι σφύριζε (εκτός κι αν «ήξερε»…). Από πού ν’ αρχίσω και που να τελειώσω; Από το ότι δεν απέβαλε τον Ντε Γιονγκ για την «άσκηση του καράτε» ή τον Βαν Μπόμελλ που σε όποια φάση εμπλεκόταν έκανε «υποχρεωτικά» σκληρό φάουλ; Από το ότι κακώς απέβαλε τον Χάιτινγκα (που ούτε καν φάουλ δεν έκανε στον «θεατρίνο» κι «ύπουλο» Ινιέστα) και καθόρισε, εν πολλοίς, το ότι δεν είδαμε πέναλτυ; Από το ότι δεν έβγαλε δεύτερες κίτρινες ούτε στον Ρόμπεν ούτε στον Βαν Πέρσι (που συνέχισαν τις φάσεις, παρά το σφύριγμά του); Από το ότι χαρίστηκε και στον Πουγιόλ (στη φάση που κακώς οι Ολλανδοί ζήτησαν πέναλτυ); Από το ότι άφησε τον Ινιέστα και τον Τσάβι σ’ όλο το ματς να του «υποδεικνύουν» συνεχώς να βγάλει κάρτα στους αντιπάλους τους ; Ή από το ότι προειδοποίησε «τρεις φορές για τελευταία φορά» τον Σνάιντερ ότι στο επόμενο σκληρό του φάουλ θα του βγάλει κάρτα; Δεν ξέρω τι άλλο να πω, αλλά αν ο Γουέμπ είναι ο καλύτερος εν ενεργεία διαιτητής, τότε πρέπει να ζητήσουμε … συγγνώμη από τον Δαλούκα, τον Κάκο, τον Σπάθα, τον … Παπουτσέλη κι άλλους εγχώριους φωστήρες του είδους για όσα, κατά καιρούς, τους έχουμε προσάψει …

Θα το ξαναπώ: το ποδόσφαιρο ήταν και πρέπει να παραμείνει θέαμα. Κι επειδή σήμερα, λίγο πολύ, αφ’ ενός μεν οι διαφορές των μεγάλων εθνικών ομάδων δεν είναι τόσο μεγάλες όσο στο παρελθόν, κι αφ’ ετέρου «η τακτική» (που περιορίζει το θέαμα) έχει καταστεί σχεδόν ιερή, η δίκαιη διαιτησία καθίσταται επιτακτικότερη από ποτέ αν θέλουμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε το ποδόσφαιρο ως θέαμα (κι όχι ως πεδίο στοιχηματισμού, όπου μόνο το αποτέλεσμα έχει σημασία). Δεν ξέρω αν, εν προκειμένω, τα λάθη των διαιτητών οφείλονται σε ανικανότητα ή σε σκοπιμότητα, πάντως καθόρισαν εν πολλοίς το τελικό αποτέλεσμα (ανεξάρτητα αν η Ισπανία ήταν ή δεν ήταν η καλύτερη ομάδα). Διότι, ακόμη κι όσοι διαφωνούν κάθετα με τα παραπάνω, δεν μπορεί να μην αναγνωρίζουν ότι η Ισπανία, η πρωταθλήτρια κόσμου πλέον, στη φάση των 16 (νοκ-άουτ) κέρδισε την Πορτογαλία με γκολ οφ-σάιντ και στη φάση των 8 (προημιτελικά) κέρδισε την Παραγουάη με 1-0, ενώ προηγουμένως κι ενώ το σκορ ήταν 0-0, δεν μέτρησε κανονικότατο γκολ της αντιπάλου της (κι ας μην ξεχνάμε ότι η πρωταθλήτρια, στο μοναδικό ματς που βρέθηκε πίσω στο σκορ, σ' αυτό με την Ελβετία, έχασε …). Ούτε, βέβαια, ότι κι η έτερη φιναλίστ, η Ολλανδία, κέρδισε την Ουρουγουάη στον ημιτελικό επί της ουσίας με γκολ οφ-σάιντ. Τέλος (οι συμπάθειες δεν κρύβονται …) θα σημειώσω ότι πιθανότατα η παρουσία της Ιταλίας στο Μουντιάλ δεν θα ήταν και τόσο αποτυχημένη, αν ο διαιτητής έκανε ένα μικρό «λάθος» και δεν ακύρωνε ως οφ-σάιντ το ένα από τα δύο γκολ που πέτυχε εναντίον της Σλοβακίας …

33. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: Οι δρόμοι της Αθήνας δεν έχουν τόση πολλή κίνηση. Η κρίση μαστίζει τη Χώρα. Η τηλεόραση δείχνει και ειδήσεις. Βγαίνουν ακόμα οι πολιτικές εφημερίδες. Τα μπαρ ανοίγουν απ’ τις εννιά. Κάπου είχα παρατήσει μισοδιαβασμένο ένα μυθιστόρημα. Άνοιξαν τα θερινά! Τι όμορφες γυναίκες κυκλοφορούν … Καλοκαίριασε για τα καλά!

Αθήνα, (Τρίτη και) 13 Ιουλίου 2010

Φώτης Μπατσίλας

ΠΡΟΧΩΡΑ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ!

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ

Γεννήθηκες απ' τον αφρό,

σαν άλλη Αφροδίτη,

η θάλασσα και τα νερά

είναι δικό σου σπίτι.

Τα παίρνεις όλα με παιδιά

βγαλμένα από σένα,

κύπελα και μετάλλια,

τίμια κερδισμένα !

Με πόλο, σκι, κολύμβηση,

απλή, συγχρονισμένη,

με τα πανιά σου ορθάνοιχτα,

προχώρα, Βουλιαγμένη !

Ωραία σαν τα κύματα,

νεράιδα και δελφίνι,

πέτα ψηλά στα σύννεφα,

τ' όνειρο να μη σβήνει !

ΣΩΤήΡΗΣ ΚΑΚίΣΗΣ

Συγχαρητήρια στα κορίτσια της Βουλιαγμένης! Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ! Για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, για το εγχώριο και για τη μεγάλη χαρά που μας χάρισαν με την μεγάλη και, κυρίως, τίμια προσπάθειά τους. Αισθάνομαι περήφανος που υποστηρίζω την ομάδα και που έφτιαξα το παραπάνω βίντεο του Ύμνου της Βουλιαγμένης, σε στίχους του Σωτήρη Κακίση και μουσική του Φοίβου Δεληβοριά. Και του χρόνου!

Αθήνα, 27 Μαΐου 2010

Φώτης Μπατσίλας